Το κλειδί σπασμένο στην κλειδαριά του χρόνου.

Πως περνάει το μέταλλο στη σάρκα και πόσο προστατευτικά αυτή το αγκαλιάζει.
Κι είναι μάταιη κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης.
Το θύμα και ο θύτης παγιδευμένοι κι δύο.

Ο ηθικός αυτουργός σε άλλο δέντρο ασφαλίζει τώρα το μηχανάκι του.

Ατιμώρητος.